کد خبر: ۳۰۶۱
تاریخ انتشار:۱۸ اسفند ۱۳۹۷ - ۱۴:۴۲
چشمه یا آتشفشان
آیت الله حائری شیرازی(ره)

گاهی زبان انسان، آتشفشان و گاهی همین زبان، چشمه است. وقتی انسان از روی کینه حرف میزند، دل آتش گرفته است و زبان، دهانه آتشفشان است. لابد دیدهاید که گاهی یک شهر از آتشفشان میسوزد. گاهی با یک سخنچینی، فتنهها پیش میآید و خونها ریخته میشود. همین زبان، گاهی رودخانهای میشود که از هر جا گذشت، حیات و برکت پدید میآورد. حضرت عیسی بن مریم؟ع؟ میفرماید:

«وَجَعَلَنِی مُبَارَكًا أَینَ مَا كُنْتُ»[i]

خدا مرا با برکت قرار داده است.

 هر جا که باشم، سخن او مثل رودخانهای برکتزاست. انبیای الهی، آب هستند و سخن آنها دلها را آباد میکند. اگر در دل انسان چشمه جوشید، زبان رودخانه میشود؛ اما اگر ارتباط با خدا قطع شد، همان زبان، آتشفشان میشود.



[i]. سوره مريم: 31.